یاس سفید من، قلم به دست گرفته ای که چه؟

کاغذ خیس از اشکهایت دیگر نیازی به مرکب ندارد.

و مي دانم

 و به زبان نمي آوري

چيزهايست كه مي دانم

و مي داني

 و به زبان نمي آورم

چيزهايست كه مي داني

و مي دانم

و به زبان نمي آوريم

بسيارند چيزها كه مي دانيم

نمی دانند و

به زبان می آورند

با سپاس بسيار از دوست عزيزي كه در ويرايش اين شعر كمكم كردن.

ترجمه ای زیبا از این شعر در وبلاگ استاد عزیزم آقای علی اکبری

آه بازدم

شعری

به سرخی آتش سیگارم،

به کوتاهی آه بازدمش

در انتهای سموم دودها

آزاد می شوم

پایین می آید

از من،

آغشته می شود

به خونم،

پک می زنم به آخرین شعرم

از چشم دنیا

می چکم

Exhalation's Gasp

A poem

As red as my cigarette's light,

As transient as its exhalation's gasp

At the end of the poisons of its smoke

I'm freed

It comes down

Of me,

Welters

In my blood,

I puff on my last poem

And from the world's eye

I drip

ترجمه ای زیبا از این شعر از استاد عزیزم  آقای علی اکبری

فردا باید دروغی تازه ببافم

که برازنده ی تو باشد

از سرما حفظت کند

زخم هایت را بپوشاند

و در شب های تب و هذیان صدای مرا پنهان کند...

(شعر سوم از مجموعه زیبای ام را پشت در میگذارم، آیدا عمیدی)

Tomorrow, I must knit a new lie

Which befits you

Protects you from the chill

ِِRedresses your wounds

And hides my voice in the nights of fever and delirium…

( The third poem of Aida Amidi's I Leave My Beauty Behind the Door)

دستانم را در دست گرفته ای

به چشمانم نگاه میکنی

و می گویی

              مهم نیست، درست می شود

ضریح سرد را به آغوش می کشم

و التماس میکنم.

دستانت را در دست گرفته ام

به چشمانت نگاه می کنم

به چشمانم نگاه نمی کنی

می گویم

            درست می شود، مهم نیست

می گویی

...

دلم برای خلوت دنج اتاقم تنگ شده

خدایا

خدایا

نیاز شدید به تنهایی

نیاز شدید به تنهایی

گاهی وقت ها اینجوریه دیگه...قشنگ ترین روزت رو زهر میکنن به دلت.

انگار دنیا چشم نداره ببینه آدم از ته دل میخنده...چقدر امروز رو دوس داشتم، چقدر خوش گذشت اما...

انگار همیشه موقع امتحان ها باید یه سوژه باشه که بشه سوهان روحت. اونم درست موقع امتحان ها!

گاهی باید به خاطر اشتباه دیگرون تو حرص بخوری، تو اشک بریزی.

گاهی وقتا دلت میخواد محکم بزنی تو گوش یه عزیز...حتا اگه اون عزیز...

دلت میخواد چشمات رو ببندی و دهنت رو باز کنی. دلت می خواد بگی به من چه؟ چرا من دارم حرص می خورم؟ اما هیچ فایده ای نداره. آدم بودن همینه دیگه، نمیشه نسبت به دیگرون بی تفاوت بود.

شاید باید مدام به خودم بگم که:

That passed over, this may do so also!

خدایا خودت کمک کن که هر چه خیره پیش بیاد

خودت به راه راست هدایتشون کن، سر عقل بیارشون

خدایا خواهش میکنم به ...

   In "Wild Nights_Wild Nights!" Dickinson expresses passionate longing for a loving physical intimacy with the specific person she is addressing. The scene is presented metaphorically and its water images remind us of details in "I started Early_Took my Dog" and "There came a Day at Summer's full." In "Wild Nights_Wild Nights!" she desires a fulfillment that in those poems is feared or looked forward to only after death. Here, the first stanza anticipates nights to be spent with a beloved. Both wildness and luxury are part of a shared, overflowing passion. In the second stanza, these nights become a reality, and the concentrated imagery shows that the wildness stands both for passion and for the threat to it from the socially forbidding world. She imagines herself, at the same time, at sea with love and in a protective harbor, and no longer does she need to traverse the sea of separation and prohibition. Sea and port paradoxically seem to merge. In the final stanza, this merging is suggested by "rowing in Eden," where the combination of sea and port corresponds to the physical reality of harbors, except for their exclusion of storms, and where "Eden" implies the attainment of paradise in this world, rather than after death. At this point, the sea as a place for mooring represents the beloved. The last line acknowledges again that Dickinson is describing a fantasy, not a reality, but in it there is a sigh of relief_assisted by the rhyme that echoes back to the first stanza rather than a cry of desperation. The speaker as a mooring ship suggests a woman nestling against the body of a man and into his life. It is also a fitting symbol for the end of a quest. The suggestion of masculinity in this poem's speaker may reveal in Dickinson an urge to be active in creating a situation that she usually anticipates more passively.

Cliffs Notes on Emily Dickinson
Emily Dickinson: Selected Poems by Mordecai Marcus, Ph.D.

خب بالاخره ما هم فردا راهی میشیم ان شاالله. تویه ایام عید فکر نکنم بتونم سر بزنم.

سال نو رو به همه ی دوستان یاس سفید تبریک میگم.

انشالا که سالی سرشار از طراوت و شادابی داشته باشین.

نوروزتان پیروز باد

شب های سرکش _ شب های سرکش!
اگر با تو بودم
شب های سرکش
شکوه ما می بود!

بیهده _ بادها _
به سوی قلبی در بندر _
دیگر نیازی به قطب نما_
دیگر نیازی به نقشه نیست!

پاروزنان در  عدن_
آه، دریا!
چه می شد گر می توانستم من _ امشب _
در تو لنگر اندازم!

«دریچه ها»

ما چون دو دریچه، رو به روی هم،

آگاه ز هر بگو مگوی هم.

هر روز سلام و پرسش و خنده،

هر روز قرار روز آینده.

عمر آینه ی بهشت، اما . . . آه

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته ست،

زیرا یکی از دریچه ها بسته ست.

نه مهر فسون، نه ماه جادو کرد،

نفرین به سفر، که هر چه کرد او کرد.

«مهدی اخوان ثالث»

"The Windows"

Like two windows, facing each other,

We  knew the secrets of oneanother.

Everyday greeting, enquiring, and laughter,

Everyday making a date for a day after.

Life is a mirror of paradise, but … oh!

Shorter than the nights of Teer and days of Dey , though.[1]

Now doleful and broken is my heart,

Since one of the windows has been shut.

It was not the sol's spells, nor the lune's charms,

Curse the journey, that caused all the harms.

"Mehdi Akhavan-Sales"

Jasmine

باران

در گوشم خواند

سرود زندگاني را

با رشته هايش به اوج رفتم

تا آسمان ها

و سپس

به قعر دريا

س

ق

و

ط

آزاد

اگه روي تخت دراز بكشي، به يه گوشه زل بزني و هر چند ثانيه اي يه بار صداي برخورد اشكات به دشكت رو بشنوي و به اين فكر كني كه چقدر خسته اي و داغون، اينكه اينجا چه غلطي ميكني، واسه چي هستي و احساس كني كه از زندگيت، از كارات، از خودت راضي نيستي، يعني افسرده شدي؟!

اگه مدام به خودت و زندگيت لعنت بفرستي و همش به خودت بگي اين اوني نيست كه من مي خوام و هي به خودت بگي به هيچ كدوم از كارايي كه دوست داشتم نپرداختم: ‌نه نقاشي، نه موسيقي، نه تئاتر، نه گرافيك و...، يعني افسرده شدي؟!

اينا يعني افسردگي يا اينكه من پر توقع ام؟

اينا يعني افسردگي يا اينكه من ضعيفم و جا زدم؟

اينا يعني افسردگي يا اينكه من هنوز ياد نگرفتم ناشكري نكنم؟

اصلا مگه چي بودم؟ چي مي خواستم؟ چي شدم؟

اي خدا چقدر احمقيم ما آدم ها كه تا بچه ايم دلمون مي خواد بزرگ بشيم و وقتي بزرگ ميشيم دوست داريم كه بچه باشيم!

شايد بايد ياد بگيرم كه دنيا رو دوست داشته باشم و اين نفرت رو بريزم دور وگرنه زندگي خردم ميكنه. شايد بايد بي خيالي رو ياد بگيرم.

شايد بايد همين حالا از پاي كامپيوترم بلند شم، برم جلوي آينه اشكام رو پاك كنم و هر جوريه يه لبخند بزنم و برم. برم و سعي كنم اون لبخند رو روي لبام نگه دارم، تويه هر شرايطي.

خدايا، قربونت برم منو از اين سردر گمي نجات بده.